Praca a wiek

Uzasadnienie: wiele potrzeb, które człowiek musi zaspokoić, a także wiele możliwości, które warto aby wykorzystał pojawia się zanim jest dla niego możliwe, aby się całkowicie finansowo usamodzielnić. Jednocześnie brak nabierania doświadczeń w tym, jak złożony oraz zniuansowany jest proces współpracy z innymi, który pozwala na zarabianie, człowiek nigdy nie zrozumie co jest skuteczne, a co jest fałszywą pretensją. Chrzeslamiści narzucają ludziom przekonanie, aby byli posłuszni ich fałszywej kulturze, a w magiczny sposób wszystko się ułoży tak jak powinno się ułożyć. Oczywiście jak się sprawy potoczą przy takim podejściu, to jest loteria, ale chrzeslamiści zawsze znajdą multum fałszywych wymówek, aby ich społeczność nie musiała brać odpowiedzialności za ich własne kłamstwa.

My nie uciekamy od faktów, iż nasze potrzeby, rozwój naszego ciałą, nasze Rzeczywistości Subiektywne oraz Rzeczywistość Obiektywna czynią wiele naszych aspektów życia sprzecznymi. Najbardziej oczywistym jest, iż aby uzyskać wykształcenie bardzo wysokiej jakości trzeba studiować przynajmniej do 26 roku życia, a następnie potrzeba przynajmniej 3 lat intensywnej pracy w zawodzie, przy ciągłym dokształcaniu się, aby stać się specjalistą takiej klasy, jakiej społeczeństwo potrzebuje w ogromnych ilościach. Oznacza to, iż człowiek nie jest samodzielnie gotowy finansowo do założenia rodziny przed 30 rokiem życia, co stoi w sprzeczności z faktem, iż optymalnie dla ciała jest podjąć się rodzenia dzieci już w wieku 23 lat tak, aby nie rodzić częściej niż co dwa lata, a nadal do 30. urodzić trójkę dzieci. Tworzenie rodziny w oparciu o partnera w wieku prawie 30 lat oraz prawie 20 lat zaś często kończy się wyniszczającą społeczeństwo dynamiką, gdzie ta młodsza osoba jest tak przytłoczona, zdominowana oraz zamknięta w wąskim zakresie doświadczeń, iż nie jest wstanie wychować swoich dzieci w oparciu o rzetelny i szeroki obraz otaczającego ich świata.

Dlatego Domostwo jest podstawą tworzenia dobrego społeczeństwa. Domostwo jest sposobem, aby udzielać wsparcia przy jednoczesnym zachęcaniu do rozwoju osobistego. Domostwo pozwala dzielić się obowiązkami oraz rozłożyć metaforyczną spłatę wsparcia na nawet dziesiątki lat.

Poniżej 13 lat: należy stosować się do typowych i rozsądnych procesów edukacyjno-wychowawczych. Dobrym zwyczajem jest umożliwianie dziecku uczenia się maksymalnie trzech trudnych dziedzin na raz: niezależnie czy chodzi o sport, sztukę, naukę, rzemiosło, czy też inny typ wymagającej i rozwijającej dyscypliny. Nie należy jednak oczekiwać, iż dzieci w tym wieku znajdą trwałe zainteresowanie. Zdarza się, iż jedno z zainteresowań okaże się twałym, lecz będzie to na drodze eksperymentu z dziesiątkami różnych rzeczy. Osoba jest całkowicie uzależniona finansowo od swojego domostwa.

13-16 lat: należy zacząć kształtować pulę zainteresowań, które osoba będzie rozwijać ponad codzienne obowiązki domowe oraz szkolne. Zainteresowania te muszą być przynajmniej w jakimś stopniu zgodne z cechami ciała i umysłu człowieka, co będzie objawiać się motywacją lub jej brakiem, aby powtarzać niezbędne ćwiczenia. Trzeba pamiętać, iż Rzeczywistość Subiektywna tak młodej osoby jest bardzo mało doświadczona i można ją skrzywdzić wmawiając, że to co ona lubi i ku czemu ma potencjał jest złe lub nie jest warte jej uwagi. W tym wieku nadal może być potrzeba spróbowania wielu różnych rzeczy, jednocześnie należy kształtować gotowość do poświęceń dla samego poznania dziedziny. O ile początkowo osoba może zmieniać dziedzinę, którą się zajmuje co miesiąc, to w wieku 16 lat powinna już osiągać okresy przynajmniej pół roku systematycznego i wymagającego treningu. Osoba jest całkowicie uzależniona finansowo od swojego domostwa.

16-19 lat: należy zacząć kształtować zrozumienie swojego ciała i umysłu tak, aby odkrywać co osoba jest wstanie realizować dla innych, a co potrzebuje realizować dla siebie. W oparciu o tą wiedzę powinna tworzyć plany rozwoju kariery oraz plany zachowania równowagi między pracą dla innych, a dbaniem o własne potrzeby. Podstawą tych planów jest prowadzenie rzetelnych wyliczeń finansowych oraz szukanie rzetelnych informacji na temat stanu gospodarki oraz rynku pracy. Takie plany należy wykonywać przynajmniej dwa razy do roku tak, aby poprzez planowanie poprawiać swoją wiedzę oraz zrozumienie działania gospodarki. W celu zdobywania rzetelnej wiedzy i doświadczeń osoba musi podejmować działania, aby przynajmniej częściowo zarobić na swoje własne kieszonkowe poświęcając od 5 do około 15 godzin tygodniowo na działania związane z zarabianiem. Jednocześnie nadal osoba musi realizować swoje obowiązki szkolne i domowe, a także nie wolno jej przestawać rozwijać się w wybranych dodatkowych dziedzinach - nawet jeżeli nadal co pół roku ta dziedzina się zmienia. Tak zarobione kieszonkowe należy oszczędzać tak, aby osoba mogła doświadczyć satysfakcji ze zdobycia czegoś, co ma dla niej osobistą i znaczącą wartość. W przeciwnym wypadku doświadczy tylko płochej i źle rokującej na przyszłość satysfakcji z samego faktu wydania pieniędzy. W tym wieku nie należy oczekiwać odkładania pieniędzy w formie zabezpieczenia finansowego. Osoba jest całkowicie uzależniona finansowo od domostwa, gdy chodzi o podstawowe potrzeby. Natomiast rozrywki oraz osobiste inwestycje powinny być tylko częściowo finansowane przez domostwo.

W przypadku studentów 19-26 lat: wszystkie rozrywki oraz osobiste inwestycje powinny być finansowane z własnego zarobku. Domostwo nadal wspiera finansowo w kwestii podstawowych potrzeb, szczególnie związanych ze zdrowym wychowaniem dziecka, które powinno się w tym wieku pojawić. Może się pojawić potrzeba tymczasowego zawieszenia pielęgnowania pasji niezwiązanych z karierą.

W przypadku absolwentów studiów 27-30 lat: Domostwo stopniowo wygasza wsparcie finansowe, które początkowo przeradza się w poduszkę bezpieczeństwa na wypadek trudnych lub nieprzewidzianych sytuacji, aż w końcu role się odwracają i to osoba stopniowo zaczyna finansować pozostałych domowników. Jednocześnie osoba powinna stopniowo wracać do pielęgnowania pasji nie związanych z karierą.

Jeżeli osoba ma wyjątkowo dobry i zrozumiały dla domowników plan założenia firmy, który to plan udało się już wstępnie wrożyć, to Domostwo może zaakceptować przerwanie studiów i kontynuować wsparcie finansowe.

W przypadku osób nie kontynuujących nauki, 19-25 lat: Domostwo nakazuje osobie, aby zaczęła sobie radzić całkowicie samodzielnie. Domostwo może udzielić wsparcia przez rok, wraz z ograniczoną dotacją finansową na start, aby osoba miała jakiś wachlarz możliwości znalezienia pracy oraz wynajmu pomieszczenia do zamieszkania, lecz po tym czasie osoba jest na ścieżce doświadczania samotnego brania pełnej odpowiedzialności za swoje życie i swój majątek. Ten stan samotnej samodzielności powinien trwać przynajmniej 3 lata. W trakcie zapewne pojawi się dziecko, którego nie należy narażać na nadmierną niestabilność, z jaką taki tryb życia się wiąże. Dlatego Dostwo powinno pomóc w opiece i wychowaniu dziecka, lecz nie poprzez dawanie finansów osobie, lecz poprzez regularne zajmowanie się nim oraz podarowywanie przedmiotów potrzebnych do dobrej opieki. . Może się pojawić potrzeba tymczasowego zawieszenia pielęgnowania pasji niezwiązanych z karierą.

W przypadku osób nie kontynuujących nauki, 25-30 lat: Osoba powinna być całkowicie finansowo niezależna, a do tego powinna stopniowo zaczynać finansować swoich domowników. Jednocześnie osoba powinna stopniowo wracać do pielęgnowania pasji nie związanych z karierą.

30 lat, aż do emerytury: osoba przyczynia się do tego, aby domostwo zarabiało znacznie więcej, niż potrzebuje. Dzięki temu Domostwo jest wstanie zarówno zabezpieczać się na czarną godzinę, inwestować, jak również finansować działania swojej społeczności: zarówno działania charytatywne, media, Gildie i Świątynie, a także przedstawicieli w biznesie i polityce.

Słowo uzupełnienia. Jest jak najbardziej możliwe, aby osiągnąć finansową niezależność znacznie wcześniej. Warto zapoznać się chociażby z ruchem FIRE (Financial Independence, Retire Early). Przedstawione tutaj kryteria są swego rodzaju górną granicą, która obowiązuje wszystkich, niezależnie czy są sportowcami, naukowcami, artystami, czy też zależy im jedynie na spokojnym życiu.