Hiperrelatywizm

Hiperrelatywizm (hiper relatywizm, metarelatywizm, superrelatywizm, nadrelatywizm, relatywizm super skali): jest efektem podejścia polegającego na usunięciu własnego ego oraz ukrytych przekonań z procesu obserwowania i poznawania obiektywnej prawdy.

Hiperrelatywizm postuluje, iż wszechświat jest hiperrelatywistyczny jeżeli:

Składa się z liczby elementów oraz zjawisk, które znacząco przekraczają nasze możliwości obserwacji oraz przeliczenia.
Elementy oraz zjawiska mogą wchodzić między sobą w interakcje, a interakcje te nie są od siebie całkowicie odizolowane. Innymi słowy, pojedyncze interakcje tworzą razem sieci możliwych interakcji, efektywnie umożliwiając powstanie łańcucha przyczynowo-skutkowego, nawet pomiędzy różnymi przestrzeniami i wymiarami. Przykładowo czas łączy z sobą różne układy geometryczne poruszających się przedmiotów, zaś przestrzeń internetu łączy zachowania ludzi w jednym miejscu globu z katastrofą naturalną w zupełnie innym miejscu.

Wśród podstawowych wniosków z hiperrelatywizmu znajdują się następujące obserwacje:

Albo nie istnieje punkt centralny - inaczej zwany absolutem - wszechświata, albo przynajmniej jest on zupełnie niepotrzebny do jakichkolwiek rozważań.
Ponieważ nie ma jednego centralnego początku obiektywnej prawdy, oznacza to że do opisu prawdy może być użyty dowolny punkt jako punkt odniesienia. Jednocześnie opis można uznać za zgodny z obiektywną prawdą tylko wtedy, gdy zachowuje on spójność z każdym innym możliwym poprawnym opisem, dokonanym z dowolnego innego punktu odniesienia.
Ponieważ wszechświat składa się z praktycznie niepoliczalnej ilości elementów oraz zjawisk, będą powstawać układy wyglądające dla wielu obserwatorów na stabilne i niekończące się, ale stabilność ta zawsze będzie tylko pozorna i tymczasowa. Stabilność ta będzie znikoma na powierzchni układu, ale mnogość interakcji bliżej środka masy układu będzie doprowadzać do ich równoważenia się.
Jeżeli istnieją byty istniejące w całkowitej izolacji od nawet petencjalnych interakcji z naszą rzeczywistością obiektywną, to istniają one efektywnie w innej, całkowicie odseparowanej rzeczywistości, która nie ma dla nas najmniejszego sensu ani znaczenia.

Szczególnie trzeci punkt staje się istotny dla umiejętności podejmowania racjonalnych i długofalowych decyzji. Ta iluzja stałości ma dwie pozornie sprzeczne z sobą cechy. Jednocześnie stałość ta jest tylko pozorna i jest tymczasowa. Jednocześnie bardzo często okazuje się być wystarczająco stabilna i trwała przez wystarczająco długi czas, abyśmy mogli z powodzeniem wykorzystać proste opisy rzeczywistości do podejmowania korzystnych decyzji. Nikt z nas przecież nie podejmuje decyzji finansowych w oparciu o przekonanie, iż nasza waluta w każdej chwili może stracić całkowitą wartość na rynku. Nikt nie oczekuje, iż zmiany klimatu w każdej chwili mogą zamienić z sobą lato oraz zimę. Nikt nie oczekuje nagłego rozpadu instytucji państwowych, ani też nagłego i całkowitego porzucenia przez ludzi ich zwyczajów. Hiperrelatywizm przestrzega nas jednak przed traktowaniem tego, do czego się przyzwyczailiśmy jak jakiegoś rodzaju absolutu. Wnioskiem z hiperrelatywizmu jest, iż warto poznawać aktualny stan faktyczny, warto jest uczyć się o minionym stanie faktycznym oraz warto jest zaufać bezwładności spraw do przewidywania przyszłości pod warunkiem, iż pozostaniemy czujni obserwując rzeczywistość pod kątem oddalania się stanu rzeczywistego od stanu przez nas przewidywanego.

Dodatkowo w codziennej praktyce, hiperrelatywizm mówi nam, iż dobrze jest udzielać porad z punktu widzenia osoby odbierającej poradę, ponieważ jest to równie poprawne a jednocześnie jest dużo bardziej oszczędne.

Trzeba pamiętać, iż każda zaawansowana teoria - czy to naukowa, sportowa, artystyczna czy filozoficzna - wymaga sporej wiedzy oraz doświadczenia, aby ją poprawnie zrozumieć. Zaś niepoprawna interpretacja powoduje w ludziach podejmowanie błędnych decyzji, a w efekcie krzywdzenie siebie i innych. Wiedzą o tym wszyscy, którzy zapoznali się z nauczaniem Świątyni Świadomości w temacie komunikacji, gdzie podreślamy fakt, iż każdy komunikat koniecznie wymaga kontekstu do interpretacji (zrozumienie komunikatu jest jedną z możliwych form interpretacji). Nie inaczej jest z hiperrelatywizmem. Oczywiście, jest to pojęcie z którym warto jest się zapoznać już na początku własnego rozwoju, ale nie należy o oparciu o to pojęcie podejmować działań, dopóki człowiek nie zapozna się z innymi tematami i narzędziami, gdzięki którym jest wstanie zrozumieć szerszy kontekst. Polecamy najpierw zainteresować się matematyką oraz przynajmniej jedną z następujących dziedzin w sposób dosyć zaawansowany i empirycznym doświadczeniem: fizyką, chemią, sztukami walki, przedsiębiorczością, programowaniem symulacji. W szczególności obserwacja przeplatania się przestrzeni internetu oraz przestrzeni fizycznej poprzez aktorów działających na przecięciu obu przestrzeni jest czymś, co daje do myślenia.