Własność i posiadanie

Posiadanie, bądź własność, jest aktem Świadomości, której umysł ma również Własną Wolę. Akt ten polega na utworzeniu intencji objęcia kontroli nad czymś, a następnie wykonaniu czynności mających na celu realizację tej intencji. Mówimy wtedy, iż ktoś objął coś na własność, albo że objął coś w posiadanie. Przykładowo, mam intencję mieć pod swoją kontrolą samochód. W tym celu kupuję samochód od producenta, a następnie między przejazdami parkuję go w taki sposób, aby mieć możliwość po niego wrócić. Przez cały ten czas - zarówno wtedy, gdy aktywnie używam samochodu, jak również gdy pozostawiam go w określonym stanie (zaparkowany i zamknięty na parkingu) to stoi za tym intencja kontroli pojazdu oraz wykonanie pewnych czynności. Jeżeli ktoś postanowi wykonać jakiekolwiek czynności na obiekcie lub procesie, który już objąłem intencjonalną kontrolą, a która to czynność nie jest zgodna z moją intencją, to dochodzi do naruszenia mojej własności. Jeżeli do tego takie naruszenie sprawi, iż utracę kontrolę nad czymś, co było moją własnością, to mamy do czynienia z kradzieżą. Zniszczenie czyjegoś mienia implikuje kradzież, ale zwyczajowo traktujemy te zjawiska osobno, ponieważ zwykła kradzież jest odwracalna, podczas gdy zniczenie własności już nie.
Sprzedaż polega na realizacji intencji polegającej na trwałym oddaniu kontroli nad obiektem komuś innemu, pod warunkiem zapłaty rekompensaty w ustalonej formie. Podobnie użyczenie polega na intencji podobnej jak w przypadku sprzedaży, lecz tymczasowej - z intencją, że po ustalonym czasie druga strona odda nam kontrolę nad obiektem.

Samoposiadanie

Samoposiadanie jest szczególnym rodzajem posiadania wynikające z faktu, iż Świadomość może istnieć tylko w nadającym się do tego medium. W praktyce oznacza to, że na pewnym etapie rozwoju mózgu zaczyna pojawiać się w nim proces Świadomości, jak również inne procesy takie jak Własna Wola. Procesy te uczą się sterować mózgiem, a dokładniej umysłem - w tym uczą się kontrolować myśli, emocje, ruchy kończyn, odruchy, itd. Zatem dochodzi do sytuacji, gdzie proces Świadomości z innymi procesami tworzą intencję kontroli nad ciałem, w którym się znajdują. Dzięki ćwiczeniom oraz rozwojowi te intencje mogą być przekute w faktyczną, choć nadal wybiórczą, kontrolę nad ciałem.
Właśnie ta zależność, iż Świadomość kontroluje ciało, w którym się znajduje tworzy zjawisko samoposiadania (posiadam to, co mnie tworzy i potrzymuje moją egzystencję, zatem pośrednio poprzez ciało posiadam siebie).
W sytuacji, gdy osoba jest ciężko chora, np w śpiączce, sparaliżowana, ma atak alergiczny, epileptyczny; albo jest pod wpływem środków odużających lub bardzo silnych emocji, to traci kontrolę nad sobą, a przez to wykazuje w znacznie mniejszym stopniu (albo wręcz wcale) brak samoposiadania. W takiej sytuacji nadal ma miejsce egzystencja Świadomości w ciele, lecz ta Świadomość nie jest wstanie objąć ciała intencjonalną kontrolą. Z tego powodu, chociaż oparcie filozofii polityczniej o samoposiadanie jest dobre, to jest również niepełne. Dobre zasady społeczne wymagają, aby z jednej strony pomóc osobie, której samoposiadanie jest bliskie zeru, jak również aby chronić resztę społeczeństwa przed działaniami ciała takiej osoby.