Bieguny Motywacji

Nasze zachowania mogą być umotywowane dwoma ortogonalnymi do siebie subiektywnymi zjawiskami. Jedną osią motywacji jest egoizm-altruizm, drugą osią jest empatia-egocentryzm. Egoizm oznacza, że chcemy osiągnąć coś dla siebie, podczas gdy altruizm oznacza, że chcemy osiągnąć coś dla innych. Empatia oznacza, że nasz plan osiągnięcia celu opieramy na zrozumieniu potrzeb i punktu widzenia drugiej strony, zaś egocentryzm oznacza że plan opieramy na naszych potrzebach i naszych przekonaniach.
Ludzie rodzą się z podejściem egoistycznie-egocentrycznym. Następnie, najczęściej na skutek wymuszania posłuszeństwa, ludzie zmieniają swoje podejście na altruistyczno-egocentryczne. Zachowania altruistyczno-egocentryczne są w szczególności dostrzegalne w społecznościach chrzeslamistów. Te zachowania cechują się tym, że osoba podejmująca działania robi to w przekonaniu, iż jest to dla dobra innych. Jednak nie podejmuje tych działań w oparciu o zainteresowanie potrzebami i problemami odbiorców, lecz w oparciu o swoje własne przekonania co jest dla innych słuszne (zgodnie z wychowaniem w chrzeslamizmie). W efekcie osoba podejmująca działania nie tworzy nic poprawiającego jej własny dobrostan, ani nawet nie zaspokaja swoich chwilowych potrzeb, ale za to działa w fałszywym przekonaniu, iż należy jej się wdzięczność ze strony innych ludzi. Wdzięczność, na którą sobie nie zasłużyła, ponieważ realnie nikomu nie pomogła. Odbiorca za to, będąc postawionym w sytuacji gdzie oczekuje się od niego przyjęcia czegoś, czego nie potrzebuje, a w dodatku okazania wdzięczności za to, ma słuszcze poczucie bycia oszukanym i zmanipulowanym. Ta rzekoma pomoc w efekcie jest śmieciem, którego odbiorca musi się pozbyć. Całość zatem jest marnowaniem czasu, uwagi i zasobów obu stron. Lecz dla chrzeslamistów jest to doskonały pretekst, aby publicznie ogłaszać jak to wszyscy dookoła ich źle traktują i nawet nie chcą wdzięczności im okazać, a oni przecież tak bardzo się dla innych starają.
W abstrakcyjnie idealnym świecie jedynymi słusznymi zachowaniami byłyby zachowania egoistycznie-empatyczne, ponieważ w ten sposób ludzie jednocześnie w pełni by dbali o swoje potrzeby oraz pokojowo i skutecznie współpracowaliby z innymi, aby te potrzeby zaspokajać. Jednak ponieważ żyjemy w skomplikowanej Rzeczywistości Obiektywnej, a wszelka doskonałość jest tylko subiektywną i wybiórczą koncepcją, to dla utrzymania społeczeństwa pokojowego oraz w dobrej kondycji potrzebujemy również szczypty zachowań altruistycznie-empatycznych.
Pięknym przykładem działań altruistycznie-empatycznych jest wiele z działań rodziców wychowujących dzieci. Dzieci, które dopiero muszą nauczyć się jak być empatycznymi oraz samodzielnymi. Dlatego potrzebują na swojej drodze rozwoju wsparcia, zrozumienia i wyrozumiałości. Dopiero odpowiednio rozwinięci emocjonalnie, intelektualnie, fizycznie, społecznie i ekonomicznie dorośli ludzie mogą traktować siebie wzajemnie na równi, a wtedy właśnie najlepiej jest dla całego społeczeństwa, gdy podejmują działania w sposób egoistycznie-empatyczny.