Domostwo

Podstawową jednostką tworzącą społeczność jest domostwo. Jednocześnie domostwo jest trampoliną dla naszych możliwości i fundamentem naszych ograniczeń. Dbanie o stabilność, majątek, akceptację, zrozumienie oraz dobrą organizację w swoim domostwie jest koniecznością. Domostwo daje nam możliwość podziału obowiązków między domownikami. Domostwo jako wspólnota musi dobrze zarabiać, ale to nie oznacza że każdy z domowników z osobna musi zarabiać. Domostwo musi być utrzymane w porządku i czystości, ale to nie oznacza że każdy z domowników sprzątać go w takim samym zakresie. Domostwo musi dobrze planować magazynowanie oraz używanie swoich zasobów, w tym jedzenia, ale to nie oznacza że każdy z domowników musi na bieżąco znać stan wszystkich zasobów domostwa. Domostwo musi dobrze organizować konserwację oraz rozbudowę swojej przestrzeni, ale to nie oznacza że każdy z domowników musi być złotą rączką wykonującą wszelkie prace remontowe. Domostwo musi sobą sprawnie zarządzać oraz radzić sobie z obecnością w większym społeczeństwie, lecz nie oznacza to że każdy z domowników musi być w tym samym ogniwie łańcucha decyzyjnego.

Staraj się, aby Twoje domostwo skutecznie współpracowało ze swoimi domownikami. Czasem będzie oznaczać to akceptację zaistniałej sytuacji, a czasem będzie oznaczać to zwrócenie uwagi innym domownikom, że ich zachowanie tworzy konflikt, stważają ryzyko problemów, albo zwyczajnie są niezrozumiałe bądź nieprzewidywalne, a przez to wywołują strach lub dezorganizację. Skuteczna współpraca zawsze będzie oznaczać wnoszenie coś do domostwa co utworzy w nim wartość. Nigdy nie oznacza dodawanie do domostwa czegoś tylko dla tego, że się mieści. Staraj się nabierać rzetelnej empatii do pozostałych domowników i dbaj o rozwój domostwa tak samo, jak powinieneś dbać o rozwój samego siebie.

Domostwo może być tworzone przez jedną rodzinę, ale też może być budowane przez wiele rodzin. Warto rozróżniać pojęcia:

• domostwa, które odpowiada za bardzo pragmatyczne cechy organizacji ludzkiego życia,
• od związku, w którym ludzie zarówno budują wzajemne zaufanie i zrozumienie, jak i starają się zaspokajać wzajemnie swoje potrzeby,
• od rodziny, którą zakłada się, aby zachować ciągłość pokoleniową poprzez wychowywanie dzieci oraz wzajemną opiekę: zarówno nad dziećmi, rodzicami i dziadkami.

Ludzie mają wiele potrzeb, a domostwo pozwala się nam wyspecializować w rozwiązywaniu różnych problemów. Dlatego optymalnym jest, gdy w domostwo składa się z około 4 rodziców, 4 dziadków oraz 6 dzieci. Wtedy jedno z rodziców może skupić się na zarządzaniu domostwem, drugie na zakładaniu i prowadzeniu przedsiębiorstw, a trzecie na wykonywaniu bardzo specjalistycznego zawodu. To daje nam swobodę, aby móc dopasowywać się do sytuacji, ponieważ czwarty z rodziców może uczyć się, szykując się tym samym na nadchodzące zmiany na rynku, albo podjąć się działań charytatywnych, opiekować się chorymi, albo zwyczajnie przeskakiwać między zajęciami wedle potrzeb domostwa. Bliskość dziadków ułatwia w wychowywaniu dzieci. Zaś więcej dzieci niż rodziców jest koniecznością, aby budować trwającą przez wiele pokoleń cywilizację.

Oczywiście 14 osób to spora gromadka. Budynki mieszkalne w znacznej większości nie są przystosowane do wspóldzielenia przestrzeni przez tak dużą liczbę osób. Można sobie z tym poradzić tworząc domostwo, jako wspólnotę organizacyjną, z zaufanymi osobami z innych mieszkań oraz domów (w rozumieniu budynków mieszkalnych). W ramach domostwa potrzebujemy mieć wystarczająco dużo zaufania do siebie oraz potrzebujemy mieć na tyle dużo tolerancji i akceptacji, aby bez obaw móc utrzymywać między sobą wystarczającą otwartość na sprawy prywatne. Przy czym wystarczająca otwartość nie musi oznaczać całkowitej otwartości. Wystarczająca otwartość oznacza, iż wstyd nie jest czynnikiem silnie utrudniającym nam poproszenie innego domownika o radę, pomoc, albo zwyczajne wysłuchanie. Szczególnie, gdy jest to sprawa o której ciężko jest nam rozmawiać. Gdy to osiągniemy, to budowanie organizacyjnie jednego domostwa, które będzie rozsiane na przestrzeni kilku odrębnych budynków i będzie obejmować kilka rodzin, jest jak najbardziej możliwe.

Istnieje również forma zaprzyjaźnionych domostw, która to nie daje pełnej puli korzyści, gdy chodzi o możliwość i efektywność specjalizacji. Niemniej nadal zwiększa swobodę oraz bezpieczeństwo. W przypadku domostw zaprzyjaźnionych mamy do czynienia z zaufaniem, iż domostwa będą wzajemnie się wspierać i pomagać w potrzebie, niezależnie czy małej, czy też dużej. Przykładowo będą pomagać sobie poprzez chwilowe przejmowanie opieki nad dziećmi, pożyczanie przedmiotów lub finansów, branie udziału w procesie napraw i remontów, a także poprzez czynienie procesu nauki i zmiany pracy łagodniejszym. Forma domostw zaprzyjaźnionych nie wymaga aż tak dużej otwartości, ani aż tak dużego zaufania jak budowanie wspólnego domostwa, dzięki czemu jest to znacznie przystępniejsza oraz łatwiejsza do osiągnięcia. Przystępniejsza i łatwiejsza do osiągnięcia, a nadal daje nam wiele korzyści.